Wandeling door de Bleekersvallei
Startpunt: Het parkeerterrein langs de randweg waar deze het bos ingaat.
De route is aangegeven door paaltjes met een blauwe/gele kop. Langs het eerste deel van de route staat rechts een zogenaamde tuinwal. Deze is typisch voor Texel en opgebouwd van gras- of heidezoden. In de tijd dat het prikkeldraad nog niet bestond plaatste men er takken van duindoorns op om het vee op het land te houden.
Het uitgestrekte vlakke terrein waar de wandeling door voert draagt de naam Bleekersvallei. Deze naam kreeg het eeuwen geleden toen monniken van de orde der Tempelieren het heldere duinwater gebruikten om er linnen en wollen stoffen te bleken.
Opvallend zijn de meidoorns die door overheersend westelijke wind helemaal scheef zijn gegroeid. Ze bieden een geschikte broedplaats aan verscheidene vogelsoorten zoals ekster, merel en kneu.
In de buurt van het bos passeren we Dirk Watersnol. Deze naam dankt het aan een vroegere pachter van het gebied die vanaf dit punt over z'n terrein uitkeek.
Het beklimmen van de duintoppen heeft men blijkbaar altijd graag gedaan. Door het klauteren vertrapt men echter de plantengroei en al snel komt dan het witte zand aan de oppervlakte met alle gevolgen van dien. Dit is één van de redenen waarom tegenwoordig in het duin de regel 'alleen toegang op de paden' geldt.
